Mijn oudste dochter zal altijd even oud zijn als ik was toen mijn vader even oud was als ikzelf.
En dat zowel in het verleden, het heden als in de toekomst.
Dat klinkt ingewikkelder dan het is.

Die eerstgeboren dochter kwam ter wereld toen ik 33 jaar was.
En ik werd zelf ook geboren toen mijn vader 33 jaar oud was.
Tussen ons drie gaapte steeds die generatiekloof van 33 jaar.
Mijn vader was 66 en ikzelf 33 toen mijn oudste dochter werd geboren.
De aankondiging van de nakende geboorte maakten we samen mee.
We zaten zelfs naast elkaar toen het verlossende telefoontje kwam.
Hij 66 en ik dus 33, beiden dol van vreugde om dat nieuwe leven.

Toen mijn dochter een kleuter van 3 was, was ik 36 en mijn vader 69.
Toen zij een grote kleine meid van 7 was, werd ik grij(n)zend 40 en was mijn vader een jonge oude man van 73.
De lente, de zomer en de herfst van het leven, verenigd in drie generaties.

Elke dag telt en dus bleven we ook de jaren tellen.
8 + 33 is 41 en 41 + 33 is 74.
Het was een spelletje, dat we onbewust speelden.
Of nee, we speelden het niet.
Het leven speelde het met ons, dag na dag en jaar na jaar.
Van 8, 41 en 74 ging het naar 9, 42 en 75.

Wat waren we graag zo verder blijven tellen.
Met steeds nieuwe getallen in een oneindige reeks (zoals die van Fibonacci).
Maar bij 10, 43 en 76 stopte het plots.
De magische getallenreeks werd doorbroken
Het spel stopte, mijn vader was uitgeteld.
Het leven bleek eindig en wij bleven woordeloos achter.

Toen mijn dochter 16 werd, besefte ik in één tel:
deze 49-jarige had die 82-jarige er graag bij gehad.
Maar al meer dan 6 jaar nu speelt hij ons spelletje niet meer mee.
En toch tel ik nog altijd verder.
Ik tel nu de dagen op dat hij er niet meer is.
6 jaar, 2 maanden en 6 dagen.

Soms tel ik ook af.
Dan tel ik af naar de dag dat ik 66 zal zijn en mijn dochter 33.
Misschien is er dan weer nieuw leven om ons spelletje mee verder te zetten.

En als ik dan 76 zal zijn, mijn dochter 43 en mijn gedroomde kleinkind 10 …
zal ik gewoon verder blijven tellen.

Mere, 23/10/2023